Najstariji ljudski otisci stopala u Severnoj Americi otkrivaju haos iz ledenog doba

Nova opsežna analiza još jednom potvrđuje da najstariji poznati ljudski otisci stopala u Severnoj Americi potiču iz poslednjeg ledenog doba, odnosno iz perioda pre oko 23.500 do 21.700 godina. Naučnici sa Univerziteta u Arizoni su, kako bi precizno utvrdili njihovo poreklo, koristili najsavremenije metode u laboratoriji za radiougljenično datiranje Geološkog zavoda SAD. Pregledali su stotine hiljada praistorijskih zrnaca polena izvađenih iz samih tragova. Prema radu objavljenom ove nedelje u časopisu Science Advances, istraživači mogu da opišu čak i nagle promene životne sredine koje su ti drevni ljudi doživeli tokom samo jedne generacije.

Nacionalni park White Sands u Novom Meksiku nije poznat samo po prelepim pejzažima i pustinjskim dinama. Tu se nalazi i jedno od najspornijih, ali i najvažnijih praistorijskih otkrića prošlog veka. Arheolozi su 2006. godine u isušenom koritu jezera pronašli otiske stopala, a kasnije su zaključili da je reč o najranijem dokazu prisustva ljudi u Severnoj Americi. Tu je nastao problem. Do tada se većina stručnjaka slagala da su prvi ljudi stigli na kontinent pre 16.000 do 12.000 godina preko Beringije, kopnenog mosta koji je nekada spajao Aljasku i Rusiju.

Starost otisaka iz White Sandsa procenjena je na oko 23.000 godina. To bi značilo da su ljudi na kontinentu živeli najmanje sedam milenijuma ranije nego što se mislilo. Arheolozi su godinama vodili rasprave o stvarnoj starosti ovih tragova, dok su drugi ukazivali na slična, ponekad i starija nalazišta u Severnoj i Južnoj Americi. U međuvremenu su retki geološki uslovi u koritu jezera omogućili geonaučnici Džesiki Tirni sa Univerziteta u Arizoni da sazna mnogo više od same starosti otisaka.

Tirni objašnjava da su sedimenti iz White Sandsa jedinstveni jer omogućavaju da se uslovi iz poslednjeg ledenog doba rekonstruišu sa izuzetnom vremenskom preciznošću. Zahvaljujući tome vide se promene koje su direktno uticale na ljude koji su tada tu živeli.

Spajanjem geohemijskih tragova iz sedimenta sa fosilizovanim polenom, istraživači su precizno utvrdili kakav je region bio u davnoj prošlosti, od rasporeda biljaka i količine padavina do temperature i suše. Ubrzo je postalo jasno da su ljudi koji su ostavili otiske tokom sopstvenog života prolazili kroz ogromne promene prirode oko sebe. Za svega nekoliko decenija četinarske šume pretvorile su se u ravnice obrasle hrastom i žalfijom. Jezero Otero, ogromna vodena površina koja je nekada prekrivala ovaj deo Novog Meksika, oko 1.500 godina se smanjivalo i ponovo širilo, sve dok potpuno nije nestalo. Koliko god bile velike, ove promene su u stopu pratile slične klimatske promene koje su se u to vreme dešavale širom sveta.

Tirni dodaje da su kroz čitav taj period ljudi hodali ovim predelom i ostavljali tragove pored otisaka mamuta, džinovskih lenjivaca i strašnih vukova.